Zarife, odasına gidip yine her zamanki gibi ürkek aydınlığına tüneyip can sıkıcı şeyler düşünecekti, dışları ve içleri pırıl pırıl iki yeni arkadaşı ise aynı odada sohbet ederek uykuya dalacaktı, kim bilir; kendine, yalnızlığına acıdı, ne zaman bu kuşatılmışlığı, bu dipsiz yalnızlığı aşacaktı, çıkmaz ayın perşembesi mi? Küfür etti kaderine, yalnızlığına, iyice acıklı biçimde düşünüyordu kendini, her herhalde odasına gidip ağlardı, yanındaki iki dostu   kediler gibi mırıl mırıl mutlu bir şey konuşurken usul usul gülüşüyordu, Ayla Nur’un koluna girmişti. Laf bitmiyor bir türlü, gülmek, ne güzel, ne güzel iki kız! Keşke sonsuza dek birlikte olabilsek, kız kıza eğlenip yaşayıp gitsek, çekilmez gün olmaz, olsa bile acısı bu eğlenceli iki kızla toz duman edilirdi. Zarife, tam odasına girmek için elini kapı koluna uzattığında Nur şöyle dedi: “Gel bizle kal bu gece, ne dersin?” “Olabilir,” dedi, “bayılırım” diye düşündü.   Üç kız aynı yatağa girdi, Nur şöyle düşündü v...

  ÜÇ KIZIN YALNIZLIĞI YAZ GECESİNDE   Gece yarısıydı, Nur’un uykusu kaçmıştı. Oda karanlıktı, baş ucu lambasını açtı. Lamba bir yanıp bir sönüyordu, kabloyla oynadı, bırakınca o noktayı yine arıza verdi, küfrü basıp bıraktı. Cep telefonunu açıp saate baktı, sabaha daha çok vardı, canı sıkıldı, pek aç değildi; ama mutfağa gidip şöyle; çikolata, bisküvi, ballı ekmek ve peynir türünden şeyler yese iyi olacaktı. Ama mutfağa gitmeye üşeniyordu. Oyalanmak için cep telefonunu eline aldı ve gelen mesajlara baktı. Hiçbir arkadaşından mesaj gelmemişti, kızıp küfür etti. Kendini alamadı, başka, daha fena laflar yağdırdı, kendi kendine söylenip duruyordu. “Ay kapa çeneni be! Ne söylenip duruyorsun bunak koca karılar gibi!” dedi Ayla, gözlerini bir an açıp ona baktı. Nur gülmüştü: “Kedi gibi tıslama. Canımsın! Şu an kedi gibi bakıyorsun.” Güldü. Onun yanağını okşadı. Moral bozukluğu uçup gitmişti. Onun sesini duymak çok iyi gelmişti. “Kusura bakma. Dostlarım olacak sefillerin b...